ที่นี่คือ Glass Pavilion พื้นที่เล็ก ๆ ที่ซ่อนอยู่บนสวนชั้น 4 ของ True Digital Park West และถูกออกแบบมาเพื่อให้คนเมืองได้หยุดพักจากความวุ่นวายรอบตัว เพราะแม้ว่าที่นี่จะอยู่ห่างจากถนนสุขุมวิทเพียงไม่กี่ร้อยเมตร แต่บรรยากาศภายในกลับเงียบสงบ ต่างจากความวุ่นวายของเมืองด้านนอกอย่างชัดเจน

ที่น่าสนใจคือ ถ้ามองจากไกล ๆ Glass Pavilion แทบจะกลืนหายไปกับอาคารขนาดใหญ่ด้านหลัง จนถ้าไม่สังเกตดี ๆ ก็อาจไม่ทันเห็นว่ามีศาลาหลังนี้ซ่อนอยู่

แต่พอขยับเข้ามาใกล้ จะเริ่มเห็นว่าตัวอาคารเกิดจาก กล่องกระจกหลายชั้นที่วางซ้อนและค่อย ๆ ลดหลั่นเข้าหากัน โดย M Space หยิบแรงบันดาลใจจากสถาปัตยกรรมไทยมาตีความใหม่ ทั้งหน้าจั่วจาก วัดภูมินทร์ ซุ้มทางเข้าจาก วัดศรีชุม และรูปทรงที่ลดหลั่นจากเจดีย์โบราณ

อีกหนึ่งรายละเอียดที่ซ่อนอยู่ในรูปทรงคือ “ดอกบัว” สัญลักษณ์ของความบริสุทธิ์ในสถาปัตยกรรมไทย โดยส่วนฐานของอาคารถูกออกแบบให้สอบเข้าด้านใน ทำให้เมื่อมองภาพรวมแล้ว ตัวอาคารมีรูปทรงคล้ายกับดอกบัวตูม

แม้แต่จังหวะตอนเดินเข้าสู่อาคารก็ถูกคิดมาเช่นกัน ซุ้มทางเข้าจะค่อย ๆ เอียงเข้าหากัน ทำให้เกิดความรู้สึกบีบรัดเล็กน้อย ก่อนจะเปิดออกสู่พื้นที่ด้านในที่โปร่งและกว้างกว่าเดิม

และเมื่อเข้ามาด้านใน “แสง” ก็กลายเป็นอีกหนึ่งองค์ประกอบสำคัญของพื้นที่

ครีบเหล็กบาง ๆ ที่ซ้อนอยู่รอบอาคารไม่ได้มีไว้เพียงสร้างรูปทรง แต่ยังทำหน้าที่รับและสะท้อนแสงจากภายนอกก่อนกระจายเข้าสู่ด้านใน แสงแดดจึงไม่ได้ส่องเข้ามาตรง ๆ แต่กลายเป็นแสงธรรมชาติที่นุ่มและสบายตากว่าเดิม

ขณะเดียวกัน พื้นและโครงสร้างบางส่วนถูกหุ้มด้วยไม้สักสีเหลืองนวล ซึ่งช่วยให้แสงที่สะท้อนอยู่ภายในมีโทนอบอุ่นขึ้น ส่วนครีบเหล็กและช่องกรอบกระจกยังช่วยลดเสียงก้องภายใน ทำให้พื้นที่กระจกแห่งนี้ยังคงบรรยากาศที่เหมาะกับการนั่งสมาธิ รวมถึงการจัดกิจกรรมและการบรรยายด้านการปฏิบัติธรรม

แม้แต่ม้านั่งก็ไม่ได้ถูกวางไว้เพียงให้นั่งพัก แต่ถูกออกแบบให้กว้างพอสำหรับการนั่งขัดสมาธิ และกำหนดความสูงให้ระดับสายตาของคนนั่งตรงกับช่องหน้าต่างพอดี เพื่อให้ยังมองเห็นพื้นที่สีเขียวด้านนอกและไม่รู้สึกอึดอัด

Glass Pavilion จึงน่าสนใจไม่ใช่แค่เพราะหน้าตาของอาคาร แต่เพราะรายละเอียดตั้งแต่รูปทรง ทางเข้า แสง วัสดุ เสียง ไปจนถึงม้านั่ง ล้วนถูกนำมาใช้เพื่อสร้างความรู้สึกเดียวกัน คือทำให้จังหวะชีวิตที่เร่งรีบค่อย ๆ ช้าลง